هدف مطالعه حاضر بررسی اثربخشی درمان دلبستگی محور با استفاده از روش پسخوراند ویدیویی در کاهش استرس والدینی در مادران دارای کودکان پیش دبستانی واجد رفتارهای برونی سازی و همچنین کاهش این نوع مشکلات رفتاری در کودکان بود. برای این منظور 25 زوج مادر-کودک 3 تا 5 ساله انتخاب و به دو گروه آزمایش (12 زوج) و گواه (13 زوج) تقسیم شدند. مادران فهرست رفتاری کودک (CBCL) و پرسشنامه استرس والدینی (PSI) را تکمیل کردند. مداخله گروه آزمایش شامل 8 جلسه انفرادی و هفتگی به مدت 60 دقیقه بود و مادران گروه گواه بسته آموزشی متمرکز بر افزایش مهارت های شناختی کودکان را دریافت کردند. نتایج پژوهش نشان داد که استرس والدینی در مادران گروه آزمایش در هر دو حیطه شاخص های مربوط به والدین و کودک کاهش معناداری داشت. مشکلات برونی سازی کودکان، شامل رفتارهای مقابله ای، پرخاشگری و بیش فعالی - نقص توجه نیز کاهش معناداری در گروه آزمایش داشت. با توجه به مولفه های دلبستگی محور بسته مداخله ای، به نظر می رسد که افزایش حساسیت مادرانه و بهبود الگوی رابطه مادر - کودک موجب کاهش استرس والدینی و مشکلات رفتاری در کودکان شده باشد.

هدف از این پژوهش، پیش بینی تمایزی مشکل های رفتاری بیرونی کودکان بر اساس تعارض های زناشویی و سرمایه گذاری عاطفی اجتماعی والدین کودکان شهر اهواز بود. پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی و جامعه پژوهش مادران دارای کودک 6 تا 12 ساله شهر اهواز بود. تعداد 702 نفر به روش نمونه برداری داوطلبانه به عنوان مشارکت کنندگان پژوهش انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از سنجش رفتار کودک و بزرگسال(مورین، میلر، اسمیت و جانسون، 2016)، پرسشنامه تعارض زناشویی (ثنایی ذاکر، 1387) و سرمایه گذاری والدین بر روی کودکان (بردلی و کالدول، 1997) استفاده شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل تمایز استفاده شد. نتایج نشان داد که تعارض های زناشویی و سرمایه گذاری عاطفی اجتماعی والدین قادر به پیش بینی عضویت گروهی کودکان دارای مشکل های رفتاری بیرونی و بدون مشکل های رفتاری بیرونی هستند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که کاهش تعارض های زناشویی و افزایش سرمایه گذاری عاطفی اجتماعی والدین می تواند مشکل های رفتاری بیرونی کودکان را کاهش دهد.

زمینه و هدف: رفتار ایذایی هر نوع رفتار نامناسب، مقابله یا تضاد، از بدرفتاری کلامی تا خشونت فیزیکی یا جنسی را شامل گردیده و منجر به آسیب یا ارعاب دیگران می شود. رفتارهای ایذایی در محیط های درمانی تأثیرات گسترده ای بر گیرندگان و ارائه دهندگان خدمات سلامتی دارد. هدف از انجام این مطالعه بررسی بروز رفتار ایذایی و جو حاکم بر روابط پزشک و پرستار در جامعه درمانی بوده است. مواد و روش ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی است که 248 نفر از کارکنان بیمارستان های آموزشی اصفهان با روش نمونه گیری تمام شماری وارد مطالعه شده و اطلاعات از طریق پرسشنامه محقق ساخته بررسی رفتارهای ایذایی، دارای سؤالات چندگزینه ای طی سال 1396 جمع آوری شد. داده ها در نرم افزار SPSS 16 با استفاده از آمار توصیفی گزارش شدند. یافته ها: 163 نفر (7/65 درصد) شرکت کنندگان کارکنان زن و مابقی مرد، 82 (33/1 درصد) نفر از پاسخ دهندگان از بیمارستان الزهرا و 105 (42/3 درصد) نفر در بخش اورژانس مشغول به کار بودند. 212 (85/5 درصد) نفر از پاسخ دهندگان شاهد رفتارهای ایذایی از سوی پزشک و همچنین پرستار و 200 (80/6 درصد) نفر شاهد رفتارهای ایذایی از سوی سایر کارکنان بیمارستان ها بوده اند. از نظر واحدهای مورد پژوهش 17 (6/9 درصد) نفر جو پزشک پرستار را بسیار مثبت و 148 (59/7 درصد) نفر جو را نسبتاً مثبت ذکر نموده اند. ملاحظات اخلاقی: این مقاله حاصل طرح تحقیقاتی با کد مصوب 292272 از کمیته تحقیقات دانشگاه علوم پزشکی اصفهان است. از همه پرسش شونده ها قبل مطالعه رضایت آگاهانه اخذ گردید. نتیجه گیری: از آنجایی که رفتار ایذایی از بروز بالایی بین پزشکان و پرستاران برخوردار است و بر ارتباط آن ها تأثیر منفی دارد، به نظر می رسد داشتن یک سیستم مدیریتی با قوانین کارا با قابلیت اجرایی برای همه و ارائه آموزش ها در زمینه ارتباطات از اهمیت بالایی برخوردار است.

زمینه و هدف: استرس والدینی مادر می تواند منجر به بروز مشکل های رفتاری در کودک شود و در این بین متغیرهای مربوط به رابطه والد-کودک می توانند تعدیل گر باشند. پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش تعدیل کنندگی مؤلفه های ظرفیت تأملی مادر در رابطه بین استرس والدینی مادر و مشکل های رفتاری کودک انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی است. به روش نمونه گیری در دسترس، 200 مادری که به مطب های اطفال شهر تهران در سال 1402 مراجعه کردند، انتخاب شدند و پرسش­نامه های ظرفیت تأملی والدینی، استرس والدینی و چک لیست رفتاری کودک را تکمیل کردند. داده ها با آزمون های همبستگی و رگرسیون سلسله مراتبی تجزیه­ و تحلیل شدند. یافته ها: استرس والدینی مادر رابطه مثبت و معناداری با پیش ذهنی سازی (001/0>P، 31/0=r) و قطعیت در تشخیص حالت های ذهنی (001/0>P، 32/0=r) و رابطه منفی و معناداری با کنجکاوی و علاقه در مورد حالت های ذهنی (001/0>P، 34/0-=r) داشت. هم چنین، استرس والدینی با مشکلات رفتاری کودک رابطه مثبت و معنادار (001/0>P، 47/0=r) و مشکلات رفتاری کودک رابطه مثبت و معناداری با پیش ذهنی سازی (001/0>P، 26/0=r) و قطعیت در تشخیص حالت های ذهنی (001/0>P، 30/0=r) و رابطه منفی و معناداری با کنجکاوی و علاقه در مورد حالت های ذهنی (001/0>P، 28/0-=r) داشتند. نقش تعدیل گر مؤلفه های پیش ذهنی سازی (041/0=P) و قطعیت در تشخیص حالت های ذهنی (035/0=P) در رابطه بین استرس والدینی و مشکلات رفتاری کودک تأیید شد. نتیجه گیری: ظرفیت تأملی پایین و استرس والدینی می تواند احتمال بروز مشکلات رفتاری را در کودکان افزایش دهند. استرس والدینی در مادرانی که ظرفیت تأملی پایین تری دارند اثر منفی بیشتری بر مشکلات رفتاری کودکان به جا می گذارد، لذا برمهارت­های ظرفیت تأملی به مادر تأکید می شود.

زمینه و هدف: هدف از این مقاله بررسی تظاهرات بالینی و علل سردرد مزمن بدنبال ضربه به سر می باشد. علت، نحوه درمان و جنبه های قانونی این نوع سردرد هنوز مشخص نیست. برخی مطالعات بر جنبه های روانپزشکی در ایجاد این سردرد اشاره کرده، ولی مطالعات دیگر اساس جسمانی را پذیرفته اند. این مطالعه با توجه به پیچیدگی های بالینی و مشکلات قانونی حاصله و با عنایت به شیوع زیاد ضربات سر در ایران و همچنین محدود بودن مطالعات بالینی در این زمینه انجام شد.روش بررسی: این مطالعه طی مدت حدود 2.5 سال در درمانگاه های مغز و اعصاب و روانپزشکی بیمارستان های قائم و ابن سینا مشهد انجام شد. بیماران شامل افراد با شکایت ضربه به سر و سردرد بودند و بر اساس معیارهای انجمن بین المللی سردرد- ویرایش دوم- تشخیص سردرد مزمن بدنبال ضربه مطرح شده بود.یافته ها: در بررسی انجام شده 79 بیمار معیارهای سردرد مزمن بدنبال ضربه سر را داشتند. 56% بیماران زن بودند و سن متوسط بیماران در زمان مراجعه 32 سال بود. سردرد رابطه معکوس با شدت ضربه داشت. 62 بیمار جهت پیگیری طولانی مراجعه کردند. 55% این افراد پاسخ درمانی خوبی نداشتند و در نهایت حاضر به پیگیر تکمیلی نشدند. 10 بیمار از طرف مراجع ذیصلاح قانونی معرفی شده بودند که در 4 نفر معیارهای سردرد مزمن به دنبال ضربه وجود داشت.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نتایج مشابه با سایر مطالعات انجام گرفته در این زمینه را نشان داد. سردرد به دنبال ضربه به سر در اکثر موارد با ضربه شدید همراه نبود؛ و به نظر می رسد آسیب در حد میکروسکوپی و روابط بین سلولی ایجاد شده بود. تعیین جایگاه های عملی و از طرف دیگر ضوابط قانونی در این نوع سردرد مهم و انجام کار آزمایشی بالینی توصیه می گردد.